Category: Rob Dougan
Myśli skute niewiedzą, wracają jak ja.
Magia świadomości, wypełza jak dobranoc,
Dopinam ordery codzienności,
Patrzę w rytuał marzeń.
Powracam z własnej barykady,
Powracam z dźwiękiem, odstającym od uszu,
Powracam, gdy miłość śpi.
Chcę nanieść wydarzenia w prognozach,
Chcę wytrwać w nieznanym oczekiwaniu,
Chcę zamieszkać w Twoich oczach…
+++
Rob Dougan Clubbed to death
Aby zobaczyć Ciebie, chuchałem w szyby Twojego świata.
Przykryta deszczem nabierasz melodii,
Przykryta słońcem nabierasz rytmu,
Przykryta wiatrem nabierasz fal,
Przykryta moimi myślami nabierasz życia.
Zapatrzony w Twoje piękno, nie umiem go sklasyfikować,
Zapatrzony w Twoje oczy, przelatuję gdzieś nad czas,
Zapatrzony w Twoje usta, nie wiem kiedy mam spać,
Zapatrzony w Twoja dobroć, pragnę ciągle z Tobą trwać.
Poleruję swą głupotę, żeby więcej mądrości Ci dać,
Poleruję swoje zmysły, abym mógł nie tylko brać,
Poleruję swoje słowa, abyś przestała się mnie bać,
Poleruję Twoje dłonie, abym mógł zawsze Cię kochać.
+++
Rob Dougan – Clubbed to death
Fashion wchodzi w nowy etap?
Kiedyś moda zmieniała się w naszych ubiorach albo w gadżetach, którymi się otaczaliśmy. Jako dzieci, każdy z nas chciał mieć identyczną zabawkę jak koleżanka czy kolega. Jako dorośli, dążymy do podobnych rozmiarów mieszkania, domów, działek, basenów itp.
Obecnie zaobserwowałem ciekawe zjawisko, w fotografiach lansuje się jakieś spojrzenia w bok z wystawionym językiem. Przykładów pewnie można znaleźć więcej, ale chciałem zaznaczyć, że moda wkracza mówiąc obrazowo w nasze miny, jakimi częstujemy się nawzajem.
+++
Rob Dougan – Will You Follow Me?
Zakręcone drzwi, machają swoimi skrzydłami.
Zakręcone myśli falują włosami,
Zakręcone myśli umykają z nami,
Zakręcone myśli strzelają wiwatami.
Jest bariera moich spraw,
Jest tama dopływu do dna,
Jest palec mrugający z nami.
Poza drzwiami stoi cisza,
Poza drzwiami podglądamy wiatr,
Poza drzwiami uderzamy skrzydłami.
+++
Rob Dougan – I’m not Driving Anymore
Po co nam rakiety wspomnień, skoro teraz możemy strzelić w przyszłość?
Nie trzeba strzelać w przeszłość, bo to już nie istnieje,
Nie trzeba wchodzić w rany, bo zagojone są od dawna,
Nie trzeba łapać smutku, bo sklejony jest z ranami.
Popatrz właśnie tu, jest ciągle niewygodnie,
Popatrz trochę w dal, to właśnie jest już dobrze,
Popatrz całkiem w dal, już dźwigam most Twych marzeń.
Zastawiam cały czas, w ruletce naszych dni,
Zastawiam płomień nasz, w ognisku naszych marzeń,
Zastawiam już ten czas, który kwitnie nam od rana.
+++
Clubbed to Death 2 Rob Dougan
